Weer terug

Na een radiostilte van zo’n zes maanden ben ik weer ‘in de lucht’. Ik kan mijn Myanmariette blog weer oppikken, want ….. ik ben weer in Myanmar!
In het blog verhaal met de titel ‘Terug’ dat ik jullie stuurde bij thuiskomst in april, schreef ik ‘ Ik ben terug in Nederland, maar ik ga weer naar Myanmar terug. Er liggen daar wel mogelijkheden voor mij open’.

En die waren er inderdaad! Blijkbaar waren de Engelse lessen zo aangeslagen dat ineens allerlei ministeries en instanties bij het United Nations Development Programme (UNDP) dat mij had aangenomen, aanklopten om ook English Language Training te mogen krijgen. UNDP ziet het eigenlijk niet als haar taak om taalonderwijs te geven, maar beseft ook steeds meer dat het wel een basis vereiste is dat deelnemers aan hun workshops de voertaal Engels begrijpen. Het leren van beter Engels kan vallen onder hun kerntaak van ‘capacity building’. Er zijn daarom zelfs twee Australiers aangenomen die per januari op permanente basis lessen komen geven. Maar ook per direct wilden diverse ‘counterparts’ graag met English Language Training beginnen. Ik kreeg een uitnodiging om te solliciteren naar een project van 8 weken Engelse les aan juristen in Mandalay. Een echte sollicitatieprocedure, wat betekende dat het over veel schijven ging en daardoor lang duurde voor ik uitsluitsel kreeg. De bedoeling was de lessen te laten beginnen op woensdag 29 oktober, en pas rond 16 oktober kreeg ik bericht dat IK de uitverkoren kandidaat was. Je begrijpt dat ik wel apetrots was dat ik op mijn leeftijd de meest geschikte geacht werd! Het duurde nog weer een paar dagen voordat het contract geemaild werd, en vervolgens kwam de officiele uitnodigingsbrief (in dit geval van de rechtbank in Mandalay) maar niet door, die toch absoluut noodzakelijk is om een werkvisum te krijgen. Om kort te gaan: dinsdag 21 oktober toch maar mijn vlucht geboekt, donderdag 23 oktober mijn visum in Brussel gehaald en op vrijdag 24 oktober stapte ik op het vliegtuig!
Ik wilde per se het weekend in Yangon zijn om daar dochter Emma en haar vriend Tom te treffen. Zij brengen daar acht weken onbetaald verlof door en doen vrijwilligerswerk op hun respectievelijke vakgebied: Emma als bedrijfskundige helpt Mlaw (Myanmar legal aid network van verschillende organisaties die rechtshulp verlenen) met het definieren van hun strategie, communicatiestructuur, donor aanpak enz. Tom werkt als arts in een kliniek voor TBC en HIV patienten, die is opgezet door Medical Aid Myanmar. Hun aanwezigheid hier was voor mij een van de redenen om toch in deze periode naar Myanmar terug te gaan, eigenlijk had ik mij meer gericht op volgend jaar. Inmiddels zijn ze ook al een weekend bij MIJ geweest: super leuk natuurlijk, om met hen samen door Mandalay te fietsen, lokale eettentjes uit te proberen en heel veel ervaringen uit te wisselen
Op maandag 27 oktober even op het UN kantoor in Yangon langs gegaan om een paar zakelijke dingen te regelen en wat bekenden van mijn eerste periode weer te zien. Het was alsof ik niet weg was geweest! ‘s Middags per vliegtuig naar Mandalay, dat zo’n 700 km noordelijker ligt, een klein uurtje vliegen. Met de nachtbus zou het 10 uur zijn geweest.
Hier heb ik mijn domicilie in het Triumph Hotel, een viersterren hotel maar liefst, maar UNDP heeft er een voordelig long-stay tarief voor de economy rooms kunnen regelen. Er verblijven nog enkele andere ‘international consultants’ van een UN ’rule of law’ team, een mooi stel types bij elkaar: een Amerikaanse met een ‘southern drawl’ uit South Carolina, een Australische met flinke Australische knauw, een Engelsman uit Manchester, een gedistingeerde Indiase. een heel zwarte zwaarlijvige man uit Zimbabwe, en Jake (‘I’m gay’) uit New York City. Zij zijn ook een van de redenen dat ik nu pas aan het schrijven van een blog toekom: ik ben een paar keer met ze mee uit eten geweest, we zitten samen regelmatig aan de Happy Hour cocktail uit te puffen van ons respectieveliijke werk. 0ok praat ik eens met een andere hotelgast of ga ermee aan tafel zitten. En Emma en Tom waren er natuurlijk drie dagen. Ik heb hier dus meer sociaal leven dan in Nay Pyi Taw, waar ik voornamelijk op mezelf was aangewezen. Maar de belangrijkste redenen voor mijn lange stilte zijn dat ik geen goedfunctionerende laptop had (op de tablet kun je niet zo goed lange verhalen typen), dat internet het vaak niet doet en dat ik HEEL VEEL lesgeef! Over mijn werk schrijf ik in een aparte mail, daar is weer veel hilarisch over te vertellen!
Eigenlijk zou ik het leuker vinden om in een ‘lokaal’ hotelletje te zitten, dan zit je meer in de sfeer van het land, maar een comfortabel hotel heeft toch zijn voordelen. Neem bijvoorbeeld het zembad! Ik heb me voorgenomen elke dag 7 vierkantjes te zwemmen. In Nay Pyi Taw had ik last van het gebrek aan lichaamsbeweging; hier heb ik dat beter voor elkaar! En ach, zo’n steriele viersterren luxe is het allemaal niet….Het water uit de wasbak stroomt via een buis in de muur een meter verderop in de hoek van de badkamer er weer uit boven een putje, in die hoek staat gedurig een plasje water. Mijn longyi’s heb ik bij gebrek aan een kleerkast maar aan hangertjes aan de gordijnrail gehangen. In een soort dressoirtje staat een koelkastje, met daarnaast drie legplankjes, althans dat waren er drie tot ik op een dag terugkwam en zag dat er op de bovenste plank een safe was geinstalleerd. Fijn voor mijn stapel dollars natuurlijk, maar wel een plank minder. De Amerikaanse gebruikt het kluisje nu maar om haar ondergoed in te bewaren. Ik heb een koffietafeltje en een houten leunstoel laten verwijderen om wat meer ruimte te krijgen. Het bureautje dat ik had gevraagd is wel beloofd, maar dat hoef ik al niet meer, want ik zit net zo lief aan een tafeltje in het restaurantje naast de ‘pool’, en languit zittend op het bed kun je ook goed lessen voorbereiden en werk nakijken. Ik kan natuurlijk verhuizen naar een Deluxe room, maar die is een stuk duurder, en ach, zo gaat het helemaal prima.
Het is maar een kleinschalig hotel, allemaal laagbouw, pas een maand of vijf open. Het personeel is net als in Nay Pyi Taw reuze aardig en behulpzaam. Ze kennen mij onderhand, dus ik blijf maar ‘good morning’ en ‘mingalaba’ zeggen als ik over het hotelterrein loop. Achter de balie bij de receptie staan altijd vier mensen te niksen, die blij zijn als je een praatje maakt, dan komen er meteen drie voor de gezelligheid bij staan. De meesten van hen zijn ‘manager’ van het een of het ander, mij niet altijd duidelijk wat. Sinds ik heb gevraagd waar ik een ‘Myanmar Times’ kan kopen, bewaart de front desk manager voor mij het exemplaar dat in een krantenrekje bij de receptie hangt; dan hoefde ik hem niet te gaan kopen. Ik blijk gisteren in de ‘Mandalay Daily’, een plaatselijke krant, uiteraard in het Birmees, te hebben gestaan: ‘de English teacher ‘Dr Frieling’ heeft haar werkzaamheden aanvaard’, met foto van de officiele ontvangst door de Advocate General. Toen ik bij de receptie vroeg of ze dat exemplaar nog hadden, stoof meneer Aung, de general manager, meteen de deur uit naar de teashop naast het hotel om hem daar te halen. Ook in het hotelrestaurant (waar ik noodgedwongen vaak eet, want andere eethuizen zijn vrij ver weg) zijn ze zorgzaam voor mij. Vanochtend kwam Htay Yu San, het enige meisje dat er serveert, mij speciaal vertellen dat er ‘mohingha’ was, een pittige ontbijtsoep met noodles: ‘you like, you like’. Gisteren merkte ober Tun Lin op dat ik de dag ervoor niet voor het Happy Hour was geweest. Toen ik uitlegde dat ik tot half zeven les geef en vaak pas rond tien voor zeven terugkom (het Happy Hour sluit om half zeven) regelde hij meteen met al het bedienend personeel dat ik ook wat later altijd de gratis cocktail mag krijgen. Zo is het niet moeilijk om je thuis te voelen! Dus ik blijf vooralsnog maar in dit hotel.

In april schreef ik ‘Wellicht kom ik bij jullie terug met een nieuwe blog’.
Welnu, hier ben ik dan!

P.S. Als je een korte reactie wilt plaatsen via de reisloggerwebsite: heel leuk en gezellig! Langere en persoonlijke berichten kunnen gewoon via mijn gebruikelijke emailadres: [email protected]