Winter

Het is winter in Mandalay. Wanneer ik ‘s ochtends om 6.30 uur in de ontbijtruimte verschijn – weliswaar open naar het zwembad toe –, lopen de jongens in hun zwarte oberjasjes; normaal alleen een wit overhemd. ‘So cold’. Vanuit de auto die mij naar de rechtbank brengt zie ik mensen lopen en op de fiets met ijsmutsen over de oren, en wollige sjaals om hun nek en over het hoofd gewonden. Velen dragen jacks met de capuchon op. Sommigen hebben over hun kleren een lekker warm flanellen pyjamajasje aan, of een pyjamabroek, of ook wel meteen maar de hele geruite pyjama. Kindertjes op straat, en achterop of voorop brommers hebben teddypakjes aan, of felgekleurde dikke fleecebroekjes en jasjes met geinige poppetjes erop, zo schattig. Ik heb een foto gemaakt van een marktkraam met kinderkleertjes: je krijgt het al warm als je ernaar kijkt.

In de lesruimte op de rechtbank hebben de dames cursisten wollen jasjes of gebreide vesten over hun elegante longyipakjes aan. Een altijd strengkijkende rechter heeft zijn jack tot zijn kin dichtgeritst. Wel loopt iedereen met blote voeten in slippers, want schoenen zijn absoluut not done.

Van twee vrouwelijke rechters had ik een longyi cadeau gekregen (de teller staat voor mijn Mandalay periode al op drie). Ik had daar geen bijpassend bloesje bij, en omdat ik toch eer wilde doen aan hun vriendelijke geste en de longyi in de les dragen, moest ik op zoek naar een topje in de juiste kleur. Op mijn fietstochten door de stad al goed rondgekeken, maar de tientallen kraampjes die overal langs de straat staan, hadden over het algemeen de wintercollectie uitgestald: pluizige truitjes, polyester vesten met bontkraagje, fleece jacks met opschrift, niet wat ik zocht. Eenmaal meende ik een leuk bloesje te zien in de goede kleur groen, maar toen ik van de fiets stapte, bleek het het wasgoed van de familie te zijn dat daar te drogen hing. Inmiddels ben ik geslaagd: heb op de overdekte markt een prettig katoenen truitje gevonden met kant en glittertjes, absoluut ondraagbaar in Nederland, maar hier vindt iedereen het prachtig! Sowieso complimenteren ze –vrouwen en mannen - mij altijd met mijn kleding, ze waarderen het erg dat ik hun nationale dracht de longyi draag. Mijn uit Nederland meegebrachte kettingen en armbanden worden uitvoerig bekeken. Ik voel me vaak net een aankleedpop. Bij alles wordt gevraagd hoe duur het was, ook mijn nieuwe groene truitje; gelukkig vond iedereen dat ik een goede prijs had betaald, dat draagt extra lekker. Maar dit terzijde, ik had het over de winter.

The cold season duurt nog tot ongeveer half maart. Ondanks het gezucht en gesteun over de kou vindt men het toch het prettigste van de drie seizoenen, want regelmatige stortbuien in de regentijd en extreme hitte in the hot season zijn ook niet alles.

In de loop van de dag gaan de ijsmutsen en dassen wel af, maar tegen de avond wordt het oei weer erg frisjes. In het restaurant tegenover mijn hotel waar ik vanavond at, liepen alle obers wat rillerig met een jack over hun smaakvolle bedrijfskleding, geen gezicht, maar ach, ik kan er niet mee zitten; als zij het nou zo koud hebben…

Ondertussen loop ik zelf in een katoenen bloesje met korte mouwen, ook ‘s ochtends om 6.30 uur, wanneer het zo'n 22 graden is. Na mijn ochtendlessen lig ik in badpak een uurtje bij het zwembad in de zon te bakken. Nooit gedacht dat ik de winter zo fijn zou vinden…..