Mijn werk in Nay Pyi Taw

Nu zit ik jullie wel allemaal spannende verhalen te vertellen over het ziekenhuis hier, en laat ik af en toe eens een losse opmerking vallen over ministeries en auto's-met-chauffeur, maar jullie vragen je onderhand vast af wat ik hier nu eigenlijk uitspook...  Hoog tijd om daar eens op in te gaan!

Ik heb een contract bij UNDP (= United Nations Development Programme) als 'Consultant for English Language Training' in Myanmar. Er was blijkbaar vanuit de organisaties waar UNDP hier mee samenwerkt de behoefte aan Engelse les naar voren gekomen, en sowieso lopen de UNDP medewerkers er steeds tegenaan dat de taal vaak een barriere is bij overleg. Hoewel dit niet gezien werd als taak van de UN (daarom duurde het ook zo lang voor ik mijn contract aangeboden kreeg), heeft men uiteindelijk toch besloten deze service te bieden aan een aantal overheidsinstanties waarmee UNDP werkt. En deze zijn allemaal gevestigd in de (sinds 2005) bestuurlijke hoofdstad Nay Pyi Taw (NPT), vandaar dat ik nu hier gestationeerd ben.               Deze stad is speciaal gebouwd als regeringscentrum, ongetwijfeld als prestige project. Er zijn wat dorpen voor gesloopt, stuwmeren aangelegd voor de water- en electriciteitsvoorziening, een uitgestrekt wegennet van achtbaans-, soms twaalfbaanswegen, allemaal nieuwe gebouwen voor de diverse (vele!) ministeries,  huisvesting voor de ambtenaren, een mooi park (het bewuste Fountain Park waar ik eerder over schreef) en een dierentuin cum safaripark voor wat amusement enz. 

Omdat de stad kunstmatig gecreëerd is, heeft men hem meteen ruim opgezet, vandaar dat de afstanden enorm zijn. Er is geen openbaar vervoer. Daarom wordt een eenvoudige juf-uit-de-provincie zo ineens in auto's-met-chauffeur rondgereden; ik heb inmiddels mijn vaste driver: Myo Min Win. 's Ochtends om 8.30 uur staat die bij het hotel bordes klaar, en daar zoeven we zo'n 22 km naar het Union Attorney General's Office (UAGO), het Openbaar Ministerie. Daar geef ik anderhalf uur les aan een groep van 30 geselecteerde 'staff officers', dwz senior juristen en een enkele rechter, 15 van UAGO, 10 van het Supreme Court, en 5 van het Constitutional Tribunal. Ze hebben allemaal zwarte jasjes aan (naar eigen snit) boven hun longyi's. We zitten in een grote zaal, zij in zware stoelen achter brede tafels, ik sta achter het spreekgestoelte met microfoon (dat was althans hun bedoeling, maar ik sta er meestal voor of naast, en zonder microfoon) met links en rechts 6 vlaggen van Myanmar, en boven mijn hoofd een portret van de President. Zie dan maar eens spreekvaardigheid te oefenen.....  

Want dat is waar de mensen het meeste behoefte aan blijken te hebben. Geschreven teksten begrijpen ze (met hun opleiding) heel redelijk, ze kennen best veel woorden, en hebben op school  een degelijke grammaticale basis gekregen (kennen alle grammaticale termen zoals 'verb', 'preposition' enz!). Het schort hen echter aan ervaring met schrijven en spreken. Doordat ze niet goed articuleren (in het Birmees wordt blijkbaar de laatste letter van een woord vaak niet uitgesproken, dat doen ze dus in het Engels ook niet!), de verkeerde klemtoon leggen en niet de goede intonatie gebruiken komt hun Engels als wartaal over! Ik ga dus steeds meer over op uitspraakoefeningen en gesprekjes/dialoogjes met hun buurman/buurvrouw in de zaal. Dit alles geldt voor al miijn groepen.

Nadat ik voor de lunch naar een shopping mall ben vervoerd, word ik 's middags naar de Union Civil Service Board gereden (UCSB), ik zou niet weten hoe dat in het Nederlands heet.  De groep daar heb ik na 1 week opgesplitst omdat het niveau erg uiteenliep. Ik geef eerst anderhalf uur Basic English aan zo'n 15 mensen, daarna anderhalf uur Intermediate aan een groep van ongeveer 25. Het was de bedoeling dat ik tussendoor een half uur pauze zou hebben: ik kon dan in een leunstoel achter een schot gaan zitten en thee drinken (er staat altijd een grote thermoskan voor mij klaar), maar dan zou de tweede les tot 17.00 uur doorlopen en zouden mensen in de problemen komen met de 'ferry'. dwz de bus die ze vanaf het ministerie naar huis rijdt. Dus ik ga maar gewoon door.

Dit is mijn programma voor maandag tot en met donderdag. De 'students' krijgen dus vier dagen in de week ELKE dag anderhalf uur Engels. Ik ben onderhand al haast door mijn meegebrachte materiaal heen! Dat wordt speuren op internet. En vandaag kocht ik op de markt (voor een euro, en dat inclusief CD!) een eenvoudig zwart-wit tijdschriftje 'Ever English', dat blijkbaar elke maand uitkomt, en Engelse teksten, dialoogjes, grapjes met daarnaast het Birmees heeft, misschien kan ik daar wat mee.

Vrijdags heb ik een 'select group' in UAGO: twee dames en een heer, twee Directors General en 1 Deputy Director General, die alledrie erg slecht Engels spreken, maar gezien hun status niet bij de 'gewone' medewerkers kunnen zitten. Alles is hier erg hierarchisch, daarover een andere keer meer! Met deze Daw (=mw) Nu Nu Yin, Daw Thin Thin Aye, en U (= meneer) Aung Win zit ik heel elegant in een zitje in de kamer van Daw Nu Nu Yin. Er komt al knikkend en buigend een mevrouw twee (!) bekers koffie voor mij brengen, en een schaal koekjes, en dan converseren wij in wat eenvoudig Engels. Het is altijd heel gezellig.

's Middags tracht ik in het UNDPkantoortje de 'drivers' wat basiswoorden bij te brengen, erg lastig, omdat ik geen Birmees spreek en zij vrijwel geen Engels begrijpen. Met gebarentaal en demonstratiemateriaal ('bag' roep ik, al wijzend op mijn tas), maar soms moet ik er even Wint Yee, een van de secretaresses, bij roepen om wat te tolken. Haar en Sandar Win, de andere secretaresse, zie ik daarna nog een uur: zij willen vooral oefenen met het schrijven van brieven, emails en verslagen.       Jullie zien: er wordt druk gebruikt gemaakt van mij!