De Shwedagon pagode in Yangon

Geleidelijk ben ik foto's aan het selecteren en in reislogger aan het zetten. Ik zit met de foto's nog steeds in Yangon, en merk dat ik er zoveel bij wil vertellen dat dat niet past in een korte beschrijving bij elke foto.

Ik neem jullie dus nu in een 'reisverhaal' even mee terug naar mijn tijd in Yangon, om met name mijn laatste dag daar, zaterdag 18 januari, te beschrijven. Na een week lesgeven had ik toen 'vrij' en wilde uiteraard wat meer van de stad zien. Een 'student' van mij, Sanda (voluit Khin Sanda) had heel aardig aangeboden om mijn gids te zijn. Ze kwam me om 15.00 uur met een taxi bij het hotel afhalen.

Op mijn verzoek gingen we eerst naar de Chaukhtatgyi pagode om de enorme liggende Buddha te zien.Sanda vertelde mij dat die voor ons niet uit te spreken naam 'zes verdiepingen hoog' betekent. De foto laat zien dat hij inderdaad erg groot is! Ik sta op een platformpje dat er speciaal is neergezet om meer overzicht te hebben, en als 'photo opportunity' natuurlijk. Die dag droeg ik uiteraard de outfit die ik van mijn cursisten, waaronder Sanda, had gekregen, zoals te zien is op de diverse foto's. Om de Buddha heen is een soort grote schuur gebouwd. Er waren veel (Burmese, nauwelijks buitenlandse) bezoekers, ook om te bidden of te mediteren. Ik was vertederd door deze kindertjes, die leuk aan het spelen waren rond de Buddha, en als 'goede daad' de vloer wat aanveegden. Let op de 'thanaka' op hun wangetjes (zie foto's): dat hebben vrijwel alle kinderen, maar ook veel vrouwen. Het is een soort creme, die beschermt tegen de zon, maar hij wordt volgens mij ook gewoon als versiering gedragen, zoals makeup. Het is heel traditioneel en 'volks': dames van hogere status zie je er niet mee!

Vandaar naar nog een andere 'paya' = pagode daar min of meer tegenover, die Ngahtatgyi heet, oftewel vijf (of was het nu vier??) verdiepingen hoog, met een heel grote zittende Buddha.

Toen naar het hoogtepunt, het enorme tempelcomplex van de Shwedagon. Sanda had met opzet het tijdstip van onze excursie zo gekozen dat we er rond 18.00 u zouden zijn, wanneer het donker wordt en de pagode mooi verlicht is. Er lopen dan veel mensen rond, hele families, met opa's en oma's en kleine kindjes! Vanuit elke windstreek loopt er een lange 'gang' naar boven, met stalletjes voor o.a. (offer)bloemen, naar een soort platform met allerlei tempels, groot en klein eromheen. Daar hoog bovenuit torent de grote stupa (soort belvormige toren), al met al zo'n 40 meter hoog, geheel gehuld in bladgoud, en hogerop met 13.153 platen goud van 30 vierkante cm elk. Op de windvaan zijn 1100 diamanten gemonteerd, plus 1383 andere edelstenen. Op de bol bovenop de windvaan nog eens 4351 diamanten, het geheel bekroond met een 76karaats diamant (alle getallen had ik niet paraat, hoor, maar heb ik uit de Lonely Planet!).

Alles natuurlijk overweldigend, maar het leuke vond ik dat het ook zo gezellig was! Mensen nemen hele picknicks mee en gaan, gezeten op de vloer van een van de vele tempels, samen eten. Stel je dat eens voor in een Katholieke of Protestantse kerk! Dan kregen we de kerken wel weer vol!

Sanda's ouders waren ook in de Shwedagon, doen dat blijkbaar vaker als uitstapje. We hadden bij een bepaalde tempel afgesproken, erg leuk dat ik ze ook kon ontmoeten. Vader spreekt heel redelijk Engels, zoals wel meer ouderen, want die hebben nog in de Britse tijd op school gezeten. Hij had 'pudding cakes' voor ons tweeen meegenomen, die Sanda en ik, geheel in stijl, in een tempeltje hebben opgepeuzeld. Ik had toch wat moeite om met de benen naar een kant op de harde marmeren vloer te zitten, zoals de dames doen. En ik had steeds zulke koude voeten van het urenlang in al die pagodes op blote voeten lopen. Ik moet dus nog wel wat oefenen, maar goed, daar heb ik nog ruim twee maanden voor!     

Klik op 'Foto's' in de blauwe balk en je ziet mijn verhaal geillustreerd.