The Road to Mandalay

....legde ik af per bus: vertrek 19.00 u uit Nay Pyi Taw, aankomst 23.30 u. Mijn hotel lag niet ver van het treinstaton waar de bus stopte, ik had gedacht dat stukje te lopen, maar er was nauwelijks straatverlichting, en de stoepen zijn hier zachtgezegd nooit erg prettig, dus maar een trishaw (fietstaxi met drie wielen) genomen. Mijn rugzak en mijn Nederlandse postuur pasten net in het 'zitje', mijn koffertje in het achterzitje, rug aan rug, en voor 40 cent werd ik bij Royal City afgeleverd. Wel zo comfortabel en zo had de goede man er ook nog wat aan.

Na het ontbijt op het leuke dakterras (zie foto's) zette ik ferm de pas erin om de stad te verkennen, maar dat bleek na een half uur wat teveel van het goede: de afstanden zijn best groot en bovendien was het benauwd warm. De lucht in Mandalay is erg vervuild, er hangt steeds een geel waas, je ziet veel mensen met mondkapjes. Vlakbij het hotel kon ik een fiets huren, en heb daar twee dagen heerlijk mee door de stad getoerd, briesje in de haren, Lonely Planet in het mandje voorop.

De standaard plekken bezichtigd: Mandalay Palace, Mandalay Hill, U Bein Bridge, de 'Gold Pounders', en het teakhouten klooster Shwenandaw Kyaung. Bij de foto's staat meer informatie daarover.

Mijn superactieve weekend afgesloten met een heerlijke 'traditional Myanmar' massage (vergelijkbaar met Thai massage); de 'salon' had ik ontdekt vlakbij mijn hotel. Mijn bus terug vertrok om 20.30 u, busstation een flink eind weg, maar de taxi chauffeur wist tussen de tientallen bussen feilloos mijn maatschappij te vinden en leverde mij af bij de juiste bus. Eerste deel van de vijf uur durende rit wat ziiten dommelen, maar na de eetstop raakte ik aan de praat met mijn buurman, en toen kwam er van slapen niks meer: hij bleek namelijk parlementair verslaggever van een nationale onafhankelijke krant en sprak redelijk Engels, dus een interessant gesprek gevoerd. Hij nodigde mij uit om in de week daarna een keer met hem Myanmars te eten. En zo zat ik donderdagavond ineens op de plaatselijke redactie van de krant, met vier verslaggevers die druk zaten te typen om de deadline te halen voor het doormailen van hun stukken naar de hoofdredactie in Yangon... Daarover vertel ik in Nederland wel meer, ik wil hier namelijk geen namen noemen, want grote broer leest mogelijk mee, en contact met een buitenlander kan nog wel eens problemen opleveren.              N.B. 'The Road to Mandalay' is de titel van een gedicht van Rudyard Kipling uit 1892, ten tijde van 'The British Empire', dat de nostalgie van een Britse soldaat naar de exotische wereld van Azie verwoordt. Als song vertolkt door o.a. Frank Sinatra and Robbie Williams.

"If you've 'eard the East a-calling,

you won't never 'eed naught else,

No, you won't 'eed nothin' else

But them spicy garlic smells

an' the sunshine and the palmtrees an' the tinkling temple bells" etc

Refrein:

"Come you back, you British soldier.

come you back to Mandalay"